Thursday, February 24, 2022

My Book Fair window

 

My Book Fair

பதிப்பாளர்கள் குறித்து எனக்கு எந்த அனுபவமும் இல்லை. பதிப்பாளர்கள் பற்றி சில எழுத்தாளர்கள் வருத்தப்பட்டவைகள் காதில் விழுந்துள்ளன. எழுத்தாளர்- பதிப்பாளர் உறவில் நேர்மை கண்ணியம் பேராசையின்மை சுரண்டலின்மை என்பதெல்லாம் காரணிகளாக அமைந்து உறவை பலப்படுத்தும் அல்லது பலவீனப்படுத்தும். 1990களில்  மறைந்த தோழர் தேவபேரின்பன் போன்றவர்கள் ஊக்கப்படுத்தியதில் NCBH சார்பில் ரோசாலக்சம்பர்க் , மார்க்சிய தடங்கள் வெளிவந்தன. சிறு பிரசுரங்கங்கள் டெலிகாம் மற்றும் குப்தா குறித்த புத்தகங்கள் பதிப்பகம் எவரையும் நாடாமல் வந்தன.

பதிப்பகத்தார் படிகளை அதிகம் ஏறிய அனுபவமில்லை. ஓரிருவரை ஒருமுறை சந்தித்திருப்பேன். தொடர் முயற்சி என ஏதுமிருந்திருக்காது. தேடவேண்டும் என்ற தவிப்பால் அதில் கண்டடையும் புள்ளிகளை எழுத முயற்சிப்பது- இவர் இப்படி இதில் கருத்து வைத்திருந்தார் என்பதை பலமுனைகளில் தேடிக்கொணர்வது என்பது நடைபெறலானது. எதிலும்  absoulte  பக்தி- அதுதான் இறுதியானது  என்பது என்னிடம் மெதுவாக கழன்று போகத்துவங்கியது. எனது எழுத்துக்கள் பக்திமார்க்கம் சார்ந்தவையல்ல. கொண்டாடவும் விமர்சித்து உள்வாங்கவும் உரியவர்களாகவே எவரும் இருக்கின்றனர் என்ற பாடம் என்னிடம் படியத்துவங்கியது.

நாம் கொண்டாடக்கூடியவர்களில் பார்த்த அளவு நேர்மையாக இரட்டை நிலையில்லாமல் இருக்கும் சிந்தனை- செயல்பாடுகள் எவரிடத்திலிருந்து என்பதை நோக்கி மனம் அலைபாய்தல் தொடர்ந்துகொண்டேயிருக்கிறது. அவற்றை மெதுவாகவாவது உள்வாங்கி என்னிடம் குடிக்கொண்டிருக்கும் bias- double standard லிருந்து விடுபடமுடியுமா என்கிற போராட்டமாகவும் அவை நடைபெறவேண்டியுள்ளது. மீண்டேன் பாடில்லை.

அப்படிப்பட்ட போக்கினூடாக எழுதியவகையில் சில புத்தகங்கள் என்னால் அமைக்கப்பட்டன. மின்னூல் வடிவம் என் இயல்பிற்கு  வசதியானது. ஓரிரு ஆரம்ப நூல்களை மகன் உதவியுடன் அமேசானில் செய்யமுடிந்தது. ஆனால் அதைத் தொடரமுடியாமல் போனது. அப்போது ஃப்ரிதமிழ் நண்பர் லெனின்குரு தொலைபேசி வழியாக ஓரளவிற்கு பழக்கமானார். முன்னதாக அதன் பொறுப்பாளரை தோழர் ரவியுடன் சென்று தாம்பரம் அருகே சந்தித்தேன். ஆனால் அதுவும் பெரிதாக எனக்கு துணையாகவில்லை. லெனின்குரு இதுவரை அனுப்பியவற்றை செய்துகொடுத்து வருகிறார்.

சில நண்பர்கள் எனது எழுத்திற்குள் செல்லமுடியவில்லை எனச்சொல்லி அவற்றை மூடிவைத்தனர். தோழர்கள் ரகுபதி, பால்சாமி, எஸ் எஸ் ஜி (கோபாலகிருஷ்ணன்), தோழர் கவிஞர் யுகபாரதி படித்துவிட்டு உடன் கருத்து கூறுபவர்களாக இருந்து வருகின்றனர். எஸ் எஸ் ஜி, ரகு, யுகபாரதி செலவை பொருட்படுத்தாமல்  பல பிரதிகளை வாங்கி தங்கள் நண்பர்களுக்கு வழங்கி பெரும் உதவியை செய்துள்ளனர். தோழர் யுகபாரதி கட்டுரைகளை தொகுத்து மேம்ப்பட்ட பதிப்பைக் கொணரவேண்டும் என பேசும்போதெல்லாம் சொல்லி உற்சாகப்படுத்திவருகிறார்.

காந்தி குறித்த புத்தகங்களை பெருமளவு கவனித்து பேசுபொருளாக மாற்றிய தோழர்களாக திருமதி சித்ராபாலசுப்பிரமணியன், காந்தி கல்வி நிலைய சரவணன், கணேசன், மோகன் , திரு அண்ணாமலை ஆகியவர்கள் இருக்கின்றனர். தொழிற்சங்க தலைவர் பன்முக ஆளுமைகள் நிறைந்த பீட்டரும் தன் மதிப்புரையை தந்துள்ளார். சாவித்ரிகண்ணன் வெளியிட்டுள்ளார். தோழர் ரதன் சில நண்பர்களை வாங்க வேண்டியுள்ளார்.

ஹெகல்துவங்கி என்கிற புத்தகம் ஹெகல், மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், பகுனின் என அனைவரையும் ஒருசேர பேசிய புத்தகம். நவீன இந்தியாவின் பன்முக சிந்தனைகள் பல ஆளுமைகளை சுருக்கமாக அறிமுகப்படுத்தியுள்ள புத்தகம். பகவத்கீதை பன்முகக்குரல்கள் எதிரும் புதிருமான விளக்கங்களை மிகச் சுருக்கமாக அறிமுகப்படுத்தும் புத்தகம். போராளிகளின் குரல் இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் முன்னோடி தலைவர்களைப் பற்றி பேசிய புத்தகம். நான் இலக்கியம் அறியாதவன். ஆனாலும் கார்க்கி குறித்த புத்தகம் அவரின் அரசியல் பயணம் பற்றியதானது.

காந்தி குறித்த புத்தகங்கள் அவர் பலருடன் , பலரும் குறிப்பாக கம்யூனிஸ்ட்கள்- சோசலிஸ்ட்கள் அவருடன் மேற்கொண்ட அவரைப்பற்றிய மதிப்பீடுகளை அவரவர் மொழியில் தருகின்ற புத்தகங்கள். நேரு குறித்த புத்தகம் அவரை அவரது அரசியல் நெறிகளை பருந்துப்பார்வையில் முன்வைக்கும் புத்தகம். அம்பேத்கர் குறித்த புத்தகங்கள் அவரின் கம்யூனிசம் பற்றிய பார்வை மற்றும் என் வாசிப்பில் அவர் குறித்து  அறிந்த அம்சங்களை பேசக்கூடியன. பெரியாரின் பொதுவுடைமை புரிதல் அவரின் கருத்துக்கள் பற்றியும் அவர் மீதான விமர்சனக் கருத்துக்களையும் பேசக்கூடிய ஒன்று. இவை தவிர சில சிறு வெளியீடுகள் மின் புத்தகங்களாக வந்துள்ளன.

விலையில்லாமல் என்பது பொதுபுத்தியில் ’விலைபோகாமால் இருக்கக்கூடிய ஒன்றுதான். ஆனாலும் வாசிக்க வாய்ப்புள்ள- உள் நுழைய முடிந்தவர்களுக்கு ஏதாவது செய்தியை இந்த புத்தகங்கள் தரும் என்கிற நம்பிக்கையில்தான் பெரும் உழைப்பை செலுத்தி அவை ஆக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த செய்திதான் எனது book fair போலும்…  உற்சாகப்படுத்தியுள்ள அனைத்து தோழர்களுக்கும் எனது நன்றி.

Sunday, February 20, 2022

True Faces of Gandhi and Ambedkar by Sheshrao Chavan

 

True Faces of Gandhi and Ambedkar by Sheshrao Chavan என்கிற புத்தகம் முதல் பதிப்பு 2016ல் வெளிவந்தது. நான் 2021 பதிப்பை படித்தேன். சென்னை அட்லாண்டிக்புக்ஸ் வெளியிட்டுள்ளனர். டெல்லி அட்லாண்டிக்கின் கிளையது. நீதிமான் சந்திரசேகர் தர்மாதிகாரி சிறிய முன்னுரை ஒன்றை தந்துள்ளார். புத்தகம் 11 சாப்டர்களாக அடுக்கப்பட்டுள்ளது.



காந்தியுடனான அம்பேத்கர் சந்திப்பு, வட்டமேஜை மாநாடுகளில் இருவரும் முன்வைத்த கருத்துக்கள், அது தொடர்பான விவாதங்கள், கம்யூனல் அவார்ட் எனப்படும் ராம்சே பிரதமர் வெளிவைத்த முடிவு- காந்தியின் உண்ணாநோன்பு -  அப்பட்டினிப்போர் தொடர்பாக எழுந்த உரையாடல்கள், அம்பேத்கரின் எதிர்வினைகள்- புனே உடன்பாடு போன்றவை விரிவாக இரு ஆளுமைகளின் எழுத்துக்களின் வழியாக விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன.

அதேபோல் சாதி மதம் சார்ந்த விவாதங்கள் காந்தி அம்பேத்கர் எழுத்துக்களின் வழியாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. வர்ணாஸ்ரமம்- சாதி- இந்துமதம்- இந்துயிசம்  ஆகியன குறித்த இருவர் பார்வையும் அப்படியே அவர்கள் எழுத்துக்களை- பேச்சை முன்வைத்து கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. அடுத்து மிக முக்கியமானதாக கோயில் நுழைவு என்பதில் இருவருக்கும் இருந்த பார்வை அவர்களின் எழுத்துக்களின் வழியாகவே முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது.  இந்த விவாதங்களில் இறுதியாக அவர்களின் எழுத்து வகைப்பட்டு முன்வைக்கப்பட்ட ஒன்றாக ஹரிஜன் எனும் பதம் பற்றிய உரையாடலாக அமைந்துள்ளது.

இறுதி 11வது அத்தியாயத்தில்தான் நூலாசிரியர் இருவரின் தனிச்சிறப்புகள் அணுகுமுறை வேறுபாடுகள் குறித்து பேசுகிறார்.  அந்த சாப்டர்தான் True Faces of Gandhi and Ambedkar என்ற தலைப்பில் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளது. காந்தி- அம்பேத்கர் குறித்த விவாதங்களில் ஒருவரை நிராகரித்து இன்னொருவரை ஏற்றும் தன்மை இருக்கும். ஒருவருக்கு ஒருவர் நிரப்பிகளாக இருக்கின்றனர் என்ற இணக்கப்படுத்தும் பார்வையும் இருக்கும். இதன் பொருள் அம்பேத்கர் காந்தி குறித்து எழுதிய விமர்சனங்களை மூடிவைப்பது என்பதாகாது. அதேபோல் அம்பேத்கர் நிலைப்பாடுகளின் மீது காந்தி முன்வைத்த கருத்துக்களை சொல்லாமல் விடுதலும் ஆகாது.

இந்த புத்தகத்தில் ஆசிரியர் மேற்கூறிய பல்வேறு பொருள்களில் அவர்கள் என்ன எழுதிக்கொண்டார்கள் என்பதை அப்படியே தந்துவிடுகிறார். அம்பேத்கர் தான் நியாயம் என நினைத்து போராடிய அம்சங்களில் அவரின் அறிவுக்கூர்மையும், depressed class க்கு இந்திய சமூகம் ஏற்படுத்திய கொடுமை களைந்து உரிமைதனை நிலைநாட்ட உறுதியாக தன் கருத்துக்களை வைப்பதையும் படிக்கும்போது உணரமுடியும். அதேபோல் காந்தியின் அமைதியான பிறரின் மரியாதையை குறைத்துவிடாமல் விரிவான பரந்துபட்ட பல்திரள் மக்கள் அனுபவத்தில் இதயத்துடன் நெருக்கமாக உரையாட விழையும் தன்மையும், தானே முன்நின்று தான் பேசுவது படி நடந்துகாட்ட முயற்சிக்கும் கடமை உணர்வும் இருப்பதை பார்க்கமுடியும்.

காந்தியின் எழுத்துலகம்முழுமையும் குறித்தோ- அம்பேதகரின் எழுத்துலகம் முழுமையும் குறித்தோ இப்புத்தகம் தனது உரையாடலை முன்வைக்கவில்லை.  அவர்கள் இருவரும் எப்புள்ளிகளில் முரண்பட்டு எப்படி விவாதங்களை நடத்திக்கொண்டனர் என்பதை அவர்கள் மொழியிலேயே இப்புத்தகம் பேசியுள்ளது. காந்தியிடம் விவாதங்களில் வெறுப்பு என்பது வெளிப்படவில்லை. தன்னை புரிந்துகொள்ளுங்கள் என்ற வேண்டுதல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அம்பேத்கரிடம் காந்தி குறித்த விவாதங்களில் வெறுப்பும் வெளியானது என்ற புள்ளியை இந்த ஆசிரியர் வந்தடையாமல் இல்லை. அந்தப்பகுதியை மட்டும் இந்நூலாசிரியர் எழுதியதிலிருந்தே பதிவிட விரும்புகிறேன்.

I can only say that the relations between Gandhi and Ambedkar were that of love and Hate. Gandhi loved and respected and admired Ambedkar, whereas, Ambedkar missed no opportunity to criticize, condemn, humiliate Gandhi during his life and even after his life. Gandhi believed we can only win over the opponent by love never by hate..

Gandhi meticulously followed Buddha’s message in respect of all including Ambedkar. Gandhi believed that someday, he wold convert Ambedkar to love him. But it remained his hope against hope. May be because of his sufferings as untouchable. In that sense, it could be termed as natural reaction.

Buddha’s message was  For never in this world does hatredcease by hatred – hatred ceases by love “

Saturday, February 19, 2022

DMK in Power by Philip Spratt

 

DMK in Power  என்கிற புத்தகத்தை 1969ல் இந்தியாவின் ஆதி மார்க்சியர்களில் ஒருவரான பிலிப் ஸ்ப்ராட் எழுதியுள்ளார். அவரின் எழுத்துக்களை எடுத்து சொல்வார் இல்லாமல் அவை வெளித்தெரியாமல் போயின. இந்த புத்தகத்தின் முன்னுரையை மார்ச் 1 1969ல் பிலிப் ஸ்ப்ராட் எழுதியிருக்கிறார். புத்தகம் 1970ல் வந்துள்ளது. அண்ணா அவர்கள் பிப்ரவரியிலேயே மறைந்துவிடுகிறார். புத்தகம் அதற்கு முன்பு எழுதப்பட்ட ஒன்று. ஆனால் அண்ணா மறைவையடுத்து ஸ்ப்ராட் இப்புத்தகத்தில் post script  பகுதியை சேர்த்துள்ளார். திரு கருணாநிதி அவர்கள் தன் 44 ஆம் வயதில் முதல்வராகிறார் என்பதுவரை பிலிப் ஸ்ப்ராட் கழக வரலாற்றை  தனது மார்க்சிய அனுபவ அடிப்படையில் இப்புத்தகத்தில் பேசுகிறார். இப்புத்தகம் 160 பக்கங்களை மட்டுமே கொண்டது என்றாலும் ஆதி மார்க்சியர் அதுவும் இங்கிலாந்திலிருந்து இங்கு வந்து கம்யூனிஸ்ட்களுடன் வாழ்ந்து இந்த நாட்டின் விடுதலை அரசியலைப் பேசி அதற்காக வதைப்பட்ட ஒருவரின் எழுத்து- அதுவும் தமிழக மாற்று அரசியலின் வரலாற்றை அவரின் புரிதலுடன் பேசும் புத்தகம் என்பதால் அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்தேன். 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக நீதிகட்சி- திக திமுக  குறித்து பேசிய மார்க்சிய ஆய்வெழுத்து என்ற வகையில்  இவ்வளவு காலம் தவறவிட்டுவிட்டோமே என்ற உணர்வு படிக்கும்போது எழுந்தது.



இப்புத்தகத்தின் ஆரம்ப பக்கங்களில் ( 45 வரை/162) காணப்படும் அவரின் எழுத்துக்களிலிருந்து நான் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்ட சில பகுதியை தந்துள்ளேன். இதில் பிலிப் அவர்கள் பெரியார்- அண்ணா இருவரின்அணுகுமுறையில் காணப்படும் அம்சங்களைப்பற்றி சற்று பேசுகிறார்.. இனி பிலிப் அவர்களின் ஆங்கில வரிகள்...

Indeed , unlike his leader( Periyar), Mr Annadurai seems from the beginning to have shown an understanding of other's views and a preparedness for reconciliation. a speaker of a remarkable effectiveness, he is said always to refrain from harsh expressions. Since the Kazhagam split nearly twenty years ago, he has never replied to Mr. Naickers's frequent strong words against him. When leading the opposition in the Madras assembly from 1957-62, he behaved in a decorous way and urged his followers to do the same the relations between the Congress and the opposition before the election of 1967 were said to be more friendly than in any other state.This does not deny a certain militancy, of a gandhian type. He has been imprisioned on 5 occassions 1938, 53, 60,62 and 1965 and in all has spent some 18 months in jail. Leadership of such aparty probably demands a record of this kind. Beyond that, his leadership depends on a manifestly superior capacity and on conciliation applied within the party...Mr Annadurai is no disciplinarian...

Mr Annadurai himself a novelist, playwright and author of film scripts..The new literatureis liberal in its themes, especially in dealing with sex, and has developed new trends in prose style. It is purer tamil and yet modern and popular.. A minor oddity of the movement is the adoption of out of the way Tamil names

Mr Naicker always opposed to going into the legislatures and again imitating Gandhi. But in 1949 the organisation split.. and Mr Annadurai formed DMK did not share Mr. Naicker's aversion to orthodox politics..The DMK has always been more moderate in its Propaganda and less aggressive in its tactics. It condemned physical attacks on Brahmins and even admitted them to membership.

Dr Saraswathi says that while the DK members are mostly backward non brahmins, the DMK like the justice party is dominated by forward non brahmins. But Mr Hardgrave says that the DK is a party of forward non brahmins while the DMK has appealed to the backward non brahmins. The two bodies also differ considerably in organiation. The DK has alwaysbeen personal following of the leader, Mr Naicker, whose decisions are apparently never questioned. The DMK is now a highly organised party claiming half a million members. it has a democratic constitution, which seems to be observed in practice and though the members are hero worshippers, opposition from within has sometimes made itself felt..

The students contributed greatly to the growth of the DMK- Mr Naicker, on the other hand, does not approve of appealing to the students.

Both Kazhagams demanded separation of Dravidasthan from the Union of India.. Mr EVR is generally believed to be an athiest..Mr Annadurai prefers not to commit himself to atheism. He is quoted saying is it necessary to link our God inextricably with obscene Puranic stoires

In this period of history it is natural that men who lead a radical movement of poor should  use the language of Communism even if in fact they do not know much about the Communist doctrine or practice..Mr Naicker visted russia in 1930s..According to Deavanandan Mr Annadurai refers to Marx's ideas but deviates greatly from them..arbitrate between capitalists and workers leaning towards workers..He devotes much attention to the supposed exploitation of south by Northern Businessmen.

Mr Naicker and most of the leaders of the DMK,like the Congress leaders except Kamaraj who have replaced the Brahmins of 20 years ago, come from the higher non brahmin castes whose members are mostly landowners big or small..

Mr Naicker gave support to kamaraj Government of Congress  whom he called true tamil..this support was sometimes useful and sometimes embarrassing- the Govt arrested  Mr. naicker twice but detained him in Hospital not in jail and was given because Naicker's dislike of the DMK

Friday, February 18, 2022

பிராமணர் அல்லாதார் பிரதிநிதித்துவம் குறித்து பிரிட்டன் நாடாளுமன்றம்

 பிராமணர் அல்லாதார்  பிரதிநிதித்துவம் குறித்து பிரிட்டன் நாடாளுமன்றம்



1919  GOI Draft Rulesகுறித்த விவாதம் ஜூலை 15, 1920ல் பிரிட்டன் நாடாளுமன்றத்தில் நடந்தது. அதில் பிராமணர் அல்லாதவர்க்கு மெஸ்டன் அவார்டு கொடுக்கப்பட்ட எண்ணிக்கை மிகக்குறைவு என்பதை சுட்டிக்காட்டி அம்ப்தில் பிரபு மற்றும் சைதன் ஹெம் பிரபு போன்றவர்கள் கடுமையான வாதங்களை பிராமணர் அல்லாதவர் பிரதிநிதி எண்ணிக்கைகாக முன்வைத்தனர். கூட்டுக்கமிட்டிக்கு தலைமைதாங்கி சட்டவிதிகளை இறுதிப்படுத்தியவர்கள் பதிலும் தந்தனர். அந்த விவாதங்களிலிருந்து சில பகுதிகளை வரலாற்று புரிதலுக்காக இங்கு கொடுத்துள்ளேன். ஆங்கில வரிகள்தான். சிலராவது படித்து கூடுதல் புரிதல் எனும் பயனைப்பெறமுடியும். இச்சட்டம் மூலம்தான் நீதி கட்சியின் ஆட்சி மதராஸ் மாகாணத்தில் ஏற்பட்டது.


Lord Ampthill


I am principally concerned with the complaints of the non-Brahmins of the Presidency of Madras—that is to say, the vast majority of the people of that great Presidency, with a population and an area equal to those of the United Kingdom. The Brahmins are only 3 per cent. of that population; the remainder are non-Brahmins. The first result of rousing the people of India from their apathetic contentment, which was the avowed and principal object of the Secretary of State and the Viceroy, has been to divide Brahmins and non-Brahmins into bitterly hostile parties, to revive century-old animosities, and to awake apprehensions which British rule has hitherto prevented from being felt. The British Bureaucracy have been impartial arbitrators between the different races and classes and castes and sects in India. That impartial arbitration is in danger of being weakened.

The Brahmins (and it is as well to know this) are not only of a different caste, but of a different race, from the non-Brahmins of Madras. The Brahmins claims to be of Aryan descent, the remainder are of a totally different race. The Brahmins are securely established in the impregnable fortress of a privileged class—privileged in a way in which no class of men in any other country has ever been privileged. They are armed with the powers of a dominant priesthood over a superstitious people—with greater power than any priesthood has had in any other country—a people whose religion is their social code, whose every act of every-day life is governed by religious ordinance. These Brahmins are a class who are in possession at the present time of overwhelming official and social power. As I have said, the Brahmins are only 3 per cent. of the population, but they hold 80 per cent. of the positions in the public service and in the Councils. They contribute practically nothing in the way of revenue to the State. Their land is "agraharam" or "inam," and they have even contrived not to pay the irrigation cess which is imposed through- 195out the Presidency. The effect of these reforms will be to increase the overwhelming powers of this privileged class, and to render the British bureaucracy powerless to continue their rule as impartial and benevolent arbitrators.


I want to tell you what the attitude of the non-Brahmins is, and to put it into popular and homely language. The non-Brahmins say, "We would a hundred times rather have British rule than Brahmin rule. We have played the game by you. We have contributed an overwhelmingly large share to the Revenues which have enabled you to keep up your Government. We have stood by you and supported you in all you wanted to do, particularly during the war when we were the people who prevented agitation. We did all we could to assist you and to support the British cause. We do not want these political reforms, but, since it is your wish that we should be governed in a different way, we will do our very best to work this reform scheme. But give us a fair chance."


Remember that Madras is different from the rest of India. The men of Madras are as different from other races in India—the Punjabis or the Bengalis, or the Sikhs—as the British are from the Portuguese; and remember that the people of Madras have had personal acquaintance with both of those European nations. The Madras Presidency has been untouched by successive waves of invasion in the past, and it remains the home of Hinduism and of the caste system. So long as caste exists, and there is no sign that it will be abolished—they say that the Government is powerless. The only hope is to put every community on a level of political equality. Therefore they say, "If you want to give us a fair chance give us communal representation through communal electorates which will enable us to act as a community. That is the only way in which we can act with the slightest hope of success. It is thus that you will give us a chance of organising, of becoming politically minded, and of fitting ourselves to compete with the Brahmins whom we fully admit have all the education and ability and power at the present time. We do not want communal representation for ever, but only until we can train enough people to be politically-minded in the sense which you now desire."


... Therefore, it was ordained by the Secretary of State, through this Joint Select Committee, that the grievance of the non-Brahmins in Madras—the grievance of practically the entire population of Madras—should be met by separate representation and by reservation of seats. That is not at all the same thing. Brahmins and non-Brahmins were told to confer together and to arrive at an agreement. A pretty hopeless suggestion! That was the suggestion of the Joint Committee, and it would not have been made by anyone acquainted with the people of the Madras Presidency. But in all good faith they met and attempted it. The Conference broke down.


There were ugly rumours that the Secretary of State had forbidden the Governor to allow even discussion on communal representation. There were the usual denials. The Conference was a failure, and Lord Meston (whom I saw here a minute ago) was sent out to arbitrate. He gave his award, and the result of it has been the bitter and continued discontent voiced every week from India in the papers and communications I have received. The award is described as "cruel and unjust." The effect of that award is that only twenty-eight seats are reserved out of sixty-five. The Brahmins themselves were prepared to concede 50 per cent. Lord Willingdon, the Governor, said 50 per cent. would not be unreasonable. The non-Brahmins asked for forty-two, but Lord Meston has cut them down to twenty-eight. The non-Brahmins say, "We could get twenty-eight seats without representation. What we want is a sufficient number of seats reserved to make this concession of any use to us at all."


....In the Madras Presidency, with its 41,000,000 of population, and with its area as great as that of the United Kingdom, this is not merely a matter of political enfranchisement, of new civic duty, it is an even more vital matter—it is a question of civil and religious liberty. And the greater part of the fear entertained by the non Brahmins of Madras is that their religious liberty, their religious institutions, will be interfered with in a manner in which the British Raj has never interfered with them, by those who will now be given the power; that is to say, by the Brahmin oligarchy.


But, lest your Lordships should think that I am merely giving you my own views, allow me to quote to your Lordships what has been said by the leaders of the new organisations which have sprung up in the Madras Presidency in order to defend their rights and their civil and religious liberty. Here is some of the evidence which was given before the Joint Select Committee. It refers to Madras only, and I confine myself to extracts— In the public services of the country Brahmins preponderate. A small minority is dominating over a large majority. All non-Brahmins want communal electorates. Even the non-Brahmins of the Madras Presidency Association, a minority party, want communal representation. Almost all the Brahmin organisations conceded the need for communal representation. The All-India Conference of Moderates at Bombay agreed to give communal representation. The Government of Madras has shown that communal electorates are necessary. The Indian Government would concede communal representations, and whatever comes from that source favourable to the non-Brahmins should be given special weight. There is no force in the objection raised in the Report of the Joint Committee against communal representation. The other objections—such as non-Brahmins being in the majority in population and amongst the voters—raised elsewhere do not stand the test of criticism, and numbers do not count. That is a very important point. And here is the summing up of the attitude of the non-Brahmins as given by the President of the non-Brahmin Conference at Tinnevelly in December, 1917—  We non-Brahmins are to remain and multiply in order that the chosen few may have subjects to rule, and the British are to remain to keep off external danger by their Military and Naval Forces and to suppress us if we should dare to oppose the orders of a Brahmin oligarchy. Great Britain has the right to demand from us obedience and, if necessary, to secure it by force, provided she rules well and is willing to give us a share in ruling as we become fitter and fitter to bear the 198responsibilities. But I say emphatically that Great Britain has no right to say, 'I will put over you an oligarchy in which you have no share, which you distrust, which is socially contemptuous of you. I will let that oligarchy shape its policy as it pleases, and if you dare to dispute its authority, then I, even if I disapprove of its policy, will use the British Army to enforce non-British policy. We are not cattle to be sold by one master to another, with the further humiliation of the first master standing by with a bludgeon in case we object to be sold. That is strong language, but it is confirmed by many similar utterances and resolutions, and it expresses what is felt by the non-Brahmins of Madras. The Select Joint Committee have not understood the case at all


Lord Sydenham


The Joint Committee last year would not accept (wrongly as I venture to think) the principle of communal representation; yet only by communal representation can you secure a just system of election for the people of India. They did, however, adopt communal representation in certain eases of which we know. They seemed to be particularly sympathetic to the Marathas of the Bombay Presidency. Now they have cut down to seven the seats which were originally intended to be eight, which is far too low to represent that great community adequately. The reason for that reduction is that they accept a definition of "Marathas" which is not historically accurate, which excludes some very closely allied castes altogether. The result of that is that the Hindu non-Brahmin classes of Bombay, large numbers of which are really Marathas, come very badly off in the matter of representation in the Council. The seven members who now remain may have to represent the interests of something like 14,000,000 non-Brahmin Hindus in the Province of Bombay, whilst the Mahometians, who number only 3,500,000, have twenty-seven seats given them. Whatever that may be it is certainly not democracy, and I greatly regret that the backward classes generally have been deprived of their rights under the electoral arrangements now proposed. How the dominant Congress faction regard these poor people can well be understood by the number of violent attacks they have been making on the Maharaja of Kolhapur, who is a stout champion of the working classes in India.


In Madras the non-Brahmins, comprising the vast majority of the population, will be nowhere in the Council of the future. The Government of India gave them originally thirty seats out of sixty-one, and the Joint Committee considered that the final proportion ought to be settled by a Conference in India itself. There was a Conference at which some of the Brahmins were prepared to give thirty-six out of the sixty-five seats, but the Governor ruled that no more than half could be given to the non-Brahmins, and the conference broke up. Then came Lord Meston as arbitrator, and he went to Madras without any know- 204ledge of Southern India. He cut down the non-Brahmins to twenty-eight out of sixty-five seats and gave a number of reasons for doing so, with which I totally dissent. We had the old story that the non-Brahmins, who are there in a large majority, can perfectly well take care of themselves, but it is impossible in the present conditions of Madras for them to take care of themselves unless they have adequate representation of their own.


Then a most misleading deduction was drawn from the Madras municipality where the non-Brahmins are in a majority. I am told that the noble Lord refused to hear the whole case of the non-Brahmins. I may be quite wrong and perhaps he will wish to explain. In Madras the Brahmins dominate all the public services and they will be able to exercise immense influence at the Elections by methods which everybody who has served in India well knows. The result must be bitter resentment among the loyal people who are the real workers of the Presidency and whose interests it is our duty to safeguard.


Last year the non-Brahmins were at a very great disadvantage before the Joint Committee. They lost their great leader Dr. Nair, who died before his evidence could be taken. They were a small body, and insufficiently provided with funds. They found the Congress Party amply financed and in possession of the field. The Congress delegates had captured the Labour Party in this country and had induced the Labour Party to believe that Brahmins, lawyers, and capitalists, were the only people who represented the working classes in India. Their proceedings were extraordinarily well stage-managed. We had to deal with three Home Rule organisations, all holding exactly similar views, but each requiring a separate deputation to represent those views. In effect it was a procession of town-bred persons whose interests and objects were diametrically opposed to the agriculturists who form the backbone and vast majority of the people of India.


The Election Rules proceed on the assumption that conditions in India are the same as those in Western countries. There are to be bribery laws, and candidates are to make accurate returns of their Election expenses. The Joint Committee has included "employment of paid canvassers in excess of the maximum, which they trust will be rigidly limited" among 205corrupt practices. This is most right and proper, but it will be absolutely ineffectual when the Elections come on. There can be no proper supervision whatever of the Elections to be held this autumn. A large number of the electors will be totally illiterate and will not know what it is about. There will be corruption and intimidation on a large scale and the first principles of democracy will be flagrantly violated.



THE EARL OF CRAWFORD 

My Lords, Lord Sydenham and Lord Ampthill are recognised as frank and very direct critics of the whole scheme of reform, and both noble Lords have revived all kinds of attacks on the main principles of the Act which were very frequently heard last year and which, on most occasions, were adequately answered by Lord Sinha and by the noble Earl the Leader of the House. I am sorry that Lord Ampthill should have brought so many charges of bad faith, about adroit manԓuvring, taking advantage of the war, which I confess seemed to me to be very much over-stated and overdrawn. I submit that, rightly or wrongly, fortunately or the reverse, the time has gone by when the Act and its main principles can be profitably attacked. The Act is now a Statute of the Realm. The Rules are an honest interpretation of that Act. That is all that the Draft Rules represent.



The Earl of Selborne


As I was Chairman of the Joint Select Committee I think your Lordships will expect me to say something on this subject. My noble friends, 209Lord Ampthill and Lord Sydenham, hold very strong views, to which, I think, they are wholly entitled, against the policy of the Government, which is embodied in the Government of India Act. I have no responsibility whatever for that policy, but I must endorse what my noble friend who has just sat down has said—namely, that that is not the issue before us to-night. For good or for evil the Government of India Act passed into law. It received the King's Assent, last December, but it cannot be brought into operation until the Rules, which are now laid before your Lordships, have effect, and they cannot be brought into operation until the judgment of this House and of the other House has been passed upon them. Therefore, really the only question before your Lordships to-day, is whether you should pass judgment now upon these Rules, as proposed by the noble Lord, the Under-Secretary of State for India.


Last year the Joint Select Committee sat for an endless series of weeks. We heard an enormous number of witnesses representing every shade of opinion, and I have no hesitation in saying that most of those witnesses simply repeated what another witness had said before them. Nevertheless, we thought it our duty to show the greatest patience and courtesy, and to make it impossible for any Party in India to say that it had not had ample opportunity of stating its case. Having done that once, there is no conceivable reason why we should do it twice. Therefore, the first thing that the Joint Select Committee decided when it was appointed the other day was that it would hear no more evidence on this subject. We heard that a certain 210deputation, without any communication with us or with the Government of India, had started from India in order to give evidence before us. We had never said or done anything that could lead anyone to suppose that we were disposed to re-open the case or to hear further evidence. We all received an extraordinary number of communications in the form of telegram, memoranda and letters. These have all been received be the Committee and have had the attention due to them.


The question really has been—Were we, the Joint Select Committee, composed of members of the two Houses of Parliament (some of whom had Indian experience, most of whom had not), to attempt to do over again the work so admirably done by the Government of India, and by the local Governments in India. We made no such attempt. We studied the result of their work carefully, and we have made a few changes, but very very few.


Wednesday, February 2, 2022

Budget 2022 Political Voices of BJP INC CPI CPM TMC DMK AAP BSP

 

Budget 2022 Political Voices

BJP INC CPI CPM TMC DMK AAP BSP

BJP

PM Modi hails 'people-friendly and progressive' budget

Welfare of the poor is an important aspect of the Union Budget which is full of possibilities for more investments, infrastructure and jobs, Prime Minister Narendra Modi said on Tuesday.

Calling the budget "people-friendly and progressive", Mr. Modi said it has brought new confidence to usher development in the midst of one the most terrible calamities in 100 years, a reference to the COVID-19 pandemic.

In his televised remarks on the Union Budget 2022-23 presented by Finance Minister Nirmala Sitharaman in Parliament, Mr. Modi said this budget will create many new opportunities for the common people, besides strengthening the economy.- PTI

 

INC

Raghul Gandhi Tweets

M0di G0vernment’s Zer0 Sum Budget!

Nothing for

- Salaried class

- Middle class

- The poor & deprived

- Youth

- Farmers

CPI

D Raja, General Secretary of the Communist Party of India, issued the following statement today (February 1, 2022) terming the Union Budget 2022 as the most disastrous one:

The National Secretariat of the Communist Party of India terms the Union Budget presented by Finance Minister on February 1, 2022 as the most disastrous one which will further widen the gap between the haves and have nots.

The Budget proposals announced by the Finance Minister are totally disastrous and deceptive. At a time when the country and our economy has been suffering from economic crisis which further worsened due to pandemic situation. But there is no concrete proposal in the Budget that would help the economic revival.

Finance Minister has claimed that the estimated growth would be at 9.2 per cent but there is no reason to believe that this would actually materialize. During the entire pandemic period, when toiling people have suffered from job losses and are facing issues for their livelihood, the Government has been concentrating on supply side by pumping in more concession to the industrialists and corporates instead of boosting consumption by enabling some money with the masses of the people. Despite these huge concessions to them, the production has not picked up as revealed by the Index for Industrial Production.

The priority should have been to generate more and more jobs. But there is no plan in the budget to generate more employment.

Similarly, prices are continuously soaring high and containing inflation is another priority task.  But again, the Budget has not addressed this issue.

The Economic Survey Report presented by the Government says that Central Public Sector Enterprises have made a net profit of more than Rs. 93,000 crores last year but ironically the Government has been weakening public sector by privatizing them. The Finance Minister is boasting that disinvestment in LIC will take place shortly and Air India has already been privatised, strategic partner for Neelanchal Ispat has been selected, etc.

The government has announced to grant five academic educational institutions centres of excellence and extend red carpet welcome to foreign universities, which will only accentuate the class divide in the education sector resulting in the denial of access to poor Dalits, tribals and the downtrodden to higher education. So too the government’s treatment of health and social sectors.

Overall allocation for agriculture and allied activities has gone down from 4.26 per cent to 3.84 per cent. No assurance has been made on MSP.

 

It is also clear that the fiscal deficit will go up. For the middle-class sections of the people, there is no concession in tax, etc. which means that they will continue to suffer.

Thus, the Budget has not addressed any of the current economic challenges.  It is directed only to serve corporate and big business houses for their loot.

S/d

(Roykutty) Office Secretary

 

CPIM

The Polit Bureau of the Communist Party of India (Marxist) has issued the following statement:

At a time when the common people of India are reeling under the disastrous impacts of demonetisation, the Finance Minister has come out with a contractionary budget which is likely to greatly exacerbate suffering of the working people.The Economic Survey presented yesterday clearly shows a deceleration in economic growth, a sharp fall in demand for goods and services, massive job losses, decline in farm incomes, and social disruption in cash-intensive sectors. Demonetisation has resulted in large unutilized industrial capacity, with core industries like automobiles, cement, steel, paper, aluminium and fertilisers having been hardest hit, and massive unemployment. It is a travesty that, in such a situation, and despite having 40 million tonnes of public foodstocks, and a comfortable current account deficit and foreign exchange situation, the government wants to pursue contractionary fiscal policies.

The total size of the budget has come down from 13.4 per cent of GDP last year (Revised Estimate) to 12.7 per cent of GDP this year. The fiscal deficit target has been achieved through expenditure reduction. The total revenue receipts have come down from 9.4 per cent of GDP in 2016-17 Revised Estimate (RE) to 9 per cent of GDP in Budget Estimate (BE) of 2017-18. Taxes forgone due to budgetary measures have gone up by about Rs. 30 thousand crores and are put at 2.1 per cent of GDP.

The burden on the working people has been increased with the government expecting an additional revenue of 75 thousand crores through indirect taxes, far more than the Rs. 20 thousand crores relief to small income tax payees given in this budget. Once again this year, excessive reliance for increasing revenue receipts is on higher excise duty on petroleum products.

 

TMC

Mamata Tweets

BUDGET HAS ZERO FOR COMMON PEOPLE, WHO ARE GETTING CRUSHED BY UNEMPLOYMENT & INFLATION. GOVT IS LOST IN BIG WORDS SIGNIFYING NOTHING - A PEGASUS SPIN BUDGET

- MSMEs

 

DMK

Stalin ( as per Tamil Hindu papaer)

 "இன்று தாக்கல் செய்யப்பட்ட 2022-23-ம் மத்திய பட்ஜெட்டை 'மக்களின் நலனை மறந்த நிதிநிலை அறிக்கை' என்று அடைமொழியிட்டு அழைப்பதே முற்றிலும் பொருத்தமானது" என்று தமிழக முதல்வர் மு..ஸ்டாலின் கருத்து தெரிவித்துள்ளார்.

இது குறித்து அவர் வெளியிட்ட அறிக்கையில், "வார்த்தை அலங்காரங்கள் நிறைந்த ஒன்றிய பா... அரசின் வழக்கமான நிதிநிலை அறிக்கையாகவே இந்த 2022-23-ஆம் ஆண்டுக்கான நிதிநிலை அறிக்கையும் அமைந்திருக்கிறது. தனிநபர் வருமான வரி விகிதத்தில் எவ்வித மாற்றங்களும் இல்லை, மூன்று வேளாண் சட்டங்களை எதிர்த்துப் போராடி உயிர் நீத்த உழவர்களுக்கு நலத் திட்டங்கள் இல்லை, தமிழ்நாடு அரசின் சார்பில் ஒன்றிய அரசிடம் கோரிய திட்டங்களுக்கு நிதியுதவி இல்லை, குறிப்பாக தமிழ்நாட்டிற்கான புதிய ரயில் திட்டங்களும் இல்லை, மழை வெள்ளம் உள்ளிட்ட இயற்கை பேரிடர்களுக்கு கோரிய நிவாரண நிதி ஒதுக்கீடும் இல்லை என்ற நிலையில் ஒரு நிதிநிலை அறிக்கையை நிர்மலா சீதாராமன் தாக்கல் செய்திருப்பது தமிழ்நாட்டிற்கும் - தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கும் பெருத்த ஏமாற்றத்தை அளித்துள்ளது.

 

BSP

Mayawati said, "The Union Budget presented in the Parliament today has been brought to woo the public with new promises, while the implementation of the past promises and old announcements have been forgotten. How appropriate is it? Why is the Centre free from worries of poverty, unemployment, inflation and suicides by farmers."

"The central government is patting its back. The tax burden has made the life of the people miserable. Hence, it would be better if the Centre makes efforts to reduce the despair and disappointment among the people due to inflation and insecurity," she said.- PTI

AAP

Delhi Chief Minister Arvind Kejriwal on Tuesday dubbed the Union Budget 2022-23 as "disappointing" and said it has nothing for the common people.

In a tweet in Hindi, the Aam Aadmi Party (AAP) national convenor noted that people had "high expectations" from the Union Budget during the corona period but there is nothing in it either for the common people or to reduce price rice.

"People had high expectations from the Budget during the corona period. The Budget has disappointed the people. There is nothing in the Budget for the general public. Nothing to reduce price rise," Mr. Kejriwal said.- PTI

இந்திய கப்பற்படை எழுச்சி (பெருமிதமும் சோகமும்)

 இந்திய கப்பற்படை எழுச்சி (பெருமிதமும் சோகமும்) RIN Upraisings 1946 குறித்த சிறிய மின் புத்தகத்திற்கான இணைப்பு தரப்பட்டுள்ளது. முன்னுரையை இங்கு தந்துள்ளேன். புத்தகம் வாசிக்க வாய்ப்புள்ளவர்கள் இணைப்பை சொடுக்க வேண்டுகிறேன்.

https://ia801500.us.archive.org/8/items/rin-book-pdf/RIN%20book%20pdf.pdf


முன்னீடு

வரலாறு பல தரப்புகளையும் திறப்புகளையும் கொண்டதாகவே இருக்கிறது. வரலாற்றை ஒரு பக்கமாகவே தெரிந்துகொண்டு அது மட்டுமே மிகச்சரி எனப் பழக்கமாக்கிக் கொண்ட ஆண்டுகள் பல என் வாழ்வில்  கடந்து போயுள்ளன. வரலாற்றின் ஒவ்வொரு புள்ளிக்கும் பல பக்கங்கள்- பன்முக விவாதங்கள் இருக்கின்றன- ஏன் நிகழ்கால event ஒவ்வொன்றிற்கும் கூட பலமுனை வாதங்கள் புழக்கத்தில் இருக்கின்றன என்பதை புரிந்துகொள்ளத் துவங்கியதும்  என்னிடம் இதுவே மிகச்சரி- இதற்கு இதுதான் இறுதி வாக்கியம் என்கிற  absoulteness  மெதுவாக கழன்று போகத்துவங்கியது.

வரலாற்றின் ஒரு புள்ளியை தெரிந்துகொள்ள ஆரம்பிக்கும்போது முடிந்தவரை - என் தேடல் எல்லைவரை கிடைப்பனவற்றை அவரவர் மொழியில் பதிவிட வேண்டும் என்ற உணர்வு என்னிடம் வேர்கொள்ளத்துவங்கியது. என் எழுத்துக்களை இந்த வகையில் அமைத்துக்கொள்ளத்துவங்கினேன். அப்படி ஒரு முயற்சியாக இந்த சிறிய ஆக்கத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

 1946 பிப்ரவரியில் நடந்த கப்பற்படை புரட்சியை எழுச்சி என்றும், கலகம் என்றும், வேலைநிறுத்தம் என்றும் பலவகை மதிப்பீடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. அதை அவ்வாறு அழைத்தல் கூடாது -ஒழுங்கீனம் அவ்வளவே, வீரர்கள் என கதாநாயகத்தன்மை ஏற்றுவது ஆபத்தானது என ஆளும் பிரிட்டிஷ் மதிப்பிட்டதும் நடந்தேறியது.

 பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு இறுதி ஆணி அறைந்த போராட்டம் என்றும், விடுதலைப் போராட்டத்தின் மிக முக்கிய அத்தியாயம் என்கிற மதிப்பிடும் இருக்கிறது. இந்தியாவில் புரட்சிகர சூழல் உருவாக்கத்திற்கு முக்கிய பங்காற்றிய போராட்டம் என்கிற மதிப்பீட்டையும் பார்க்கிறோம்.

போராட்டத்தில் பங்கேற்றவர்கள் பலர் மிக இளைய வயதினர். அவர்கள் தங்கள் அனுபவங்களை- போராட்டத்திற்கு பின்னரான அவலங்களை சொல்லியுள்ளனர்.  அவை பெருமிதமும் சோகமுமான பதிவுகளாக இருப்பதை உணரமுடிந்தது.

அரசியல் கட்சிகளாக காங்கிரஸ், முஸ்லீம்லீக், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி போராட்டக்களத்தில் எப்படி நின்றனர்- போராட்டத்தை எப்படி அணுகினர் என்கிற பதிவுகள் ஏராளம் கிடைக்கின்றன. முக்கிய தலைவர்கள் என்ன பேசினர்- வாக்குறுதிகள் தந்தனர் என்பதைக் காண்கிறோம். காந்தி, நேரு, ஜின்னா, படேல், ஆசாத், அருணா ஆசப் , லியாகத் அலி எனப் பலரும் இப்போராட்டம் பற்றி கருத்து தெரிவித்துள்ளனர். மதராஸ் மாகாணத்தில் காமராஜர், ஜீவா, பாலதண்டாயுதம், எம் ஆர் வெங்கட்ராமன் பேசியுள்ளனர்.

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சார்பில் 1947ல் போராளிகளிடமிருந்து பெறப்பட்ட பல செய்திகளை தொகுத்து ஆவணபப்டுத்தியுள்ளனர். அதை 1954ல் தான் வெளியிட்டுள்ளனர். இதில்தான் இ எம் எஸ் தன் கருத்தை முன்னுரையில் எழுதியுள்ளார். CPI  சார்பில் தோழர் பி சி ஜோஷி கடிதத்துடன் ரின் விசாரணைக்குழுவிற்கு மெமோ அனுப்பியது. அதில் போராட்டத்தை தாங்கள் தூண்டவில்லை ஆனால் முழுமையாக ஆதரித்து நின்றோம் என அறிவித்துள்ளதைக் காண்கிறோம்.

 பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றமும் இந்தியாவில் மத்திய சட்டமன்றமும் இந்தப் பிரச்னையை எப்படி விவாதித்துக்கொண்டன என்பதை அறியமுடிகிறது. ஆசப் அலி, எம் ஆர் மசானி, லியாகத் அலி, அனந்தசயன அய்யங்கார், ரங்கா போன்றவர்கள் வாதங்கள் தீவிரமாக இருந்ததைக் காண்கிறோம். டாக்டர் அம்பேத்கர் அப்போது வைஸ்ராய் கவுன்சில் லேபர் துறை பொறுப்பில் இருந்தார்.  மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்களில் அவர் ஏதாவது பேசியிருக்கிறாரா என அந்தநாட்களின் சட்டமன்ற குறிப்புகளைப் பார்த்தபோது அவர் அரசாங்க பக்கம் நின்று ஆசப் அலி தீர்மானத்திற்கு எதிராக வாக்களித்த பதிவை பார்க்கமுடிந்தது.

பம்பாயில் போராட்டத்தின் வீச்சும் பல்வேறு நகர்களுக்கு அப்போராட்டம் பரவியதையும் இந்தியன் ரிஜிஸ்டர் பதிவு நமக்கு எடுத்துச் சொல்கிறது. மதராஸ் போராட்ட பதிவுகளையும் அது தருகிறது.

பெர்சி அவர்களின் புத்தகம் அவர் உள்ளிட்ட ஆங்கில அதிகாரிகளுக்கும் போராட்டக்கமிட்டி தலைவர் கான் அவர்களுக்குமான அருமையான உரையாடல் ஒன்றை பதிவு செய்துள்ளது. காந்தியடிகள் இதை அறிந்தாரா எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவரது  அறிக்கையில் இந்தப் போராட்டத்தை அகிம்சைவழி என உரிமை பாராட்டுவதை நிராகரித்திருந்தார்.

இந்த சிறு புத்தகம் 8 தலைப்புகளில் தன் விவாத பரப்பை எடுத்துக்கொண்டுள்ளது. எட்டாவது தலைப்பு போராட்டத்திற்கு பின்னர் என்பதாக அமைந்துள்ளது. புத்தகத்தை  முடிக்கும்போது இப்படித்தான் இறுதி செய்துள்ளேன்.

தன்னெழுச்சியோ- அரசியல் விழிப்புணர்வுடன் எழுந்தார்களோ எது எப்படியாயினும் போராளிகள் பிரிட்டிஷ் அடக்குமுறை அவமானங்களுக்கு எதிராக எழுந்து நின்றார்கள். ஆயுதங்களுடன் வாழப் பயிற்சி எடுத்தவர்கள் என்ற வகையில் அதை அவர்கள் கையில் எடுத்தனர். வெற்றி பெறமுடியாமல் போயிருக்கலாம். 20 வயது இளைஞர்கள் ஆயிரக்கணக்கானவர் இந்த சுயமரியாதைப்போரில் தங்கள் வாழ்க்கையை முற்றிலுமாக தொலைத்தனர். போராடிய அவர்களின் பெருமிதத்தை அனைவரும் பகிர்ந்துகொண்டாலும்  அவர்கள் சோகத்தை  அவர்கள் மட்டுமே அனுபவிக்க நேர்ந்தது. எவராலும் அவர்கள் வாழ்க்கையை மீட்டுத்தரமுடியவில்லை. அவர்களில் பலர் எங்கோ மறைந்தனர். ஊரில் ஏதாவது மரியாதை இருந்ததோ தெரியவில்லை.

தத், சிங், போஸ் என சில குரல்கள் மட்டும் தங்கள் நினைவுகளை  உரக்கச் சொல்லி சென்றுள்ளனர். கான் குறித்து வேறு பதிவுகள் இருக்கலாம். வரலாறு அவர்களை பெருமிதமும் சோகமுமாக பல திசைக்கொண்டு பதிவிட்டுக்கொண்டுவிட்டது. தேடிப்போனால் அவர்கள் நம் நினைவுகளின் ஊடே நீந்திக்கொண்டிருப்பர்.

கைக்கு எட்டிய பதிவுகளின் ஊடாக இந்த எழுச்சி குறித்த சிறிய புத்தகம் இனி வாசகர்களை தேடிக்கொள்ளும் என்ற நம்பிக்கையுடன் வழக்கம்போல் மின்புத்தகமாக வெளியிடுகிறேன்.

19-1-2022                                             ஆர். பட்டாபிராமன்


 

 

துணை நின்ற ஆதாரங்கள்  References

Rin Mutiny 1946 by Biswanath Bose

The Indian Naval Revolt 1946 Percy s Gourgey

Contribution of Armed Forces to the Freedom Movement by Maj Gen VK Singh

The Indian annual register 1946 Vol 1

Gadhar party Article on RIN 1946

 Frontier Article  தமிழில் நடேசன்

 Mainstream weekly Oct 2008 Ajeet Jawed Article

 Amitabha RoyChowdhury Article

Pramod Kapoor Article

CPI CC Resoultion Feb 1946

CPI Memo submitted to RIN Enquiry Commission May 1946

The Rin Strike PPH ( EMS Preface)

Communists and the Rin Mutiny PD Article April 2020

CLAD ( Central Legislative Assembly Debate) Feb 22, 23 1946